Zero wdzięczności ;D

Pako nie bardzo czuje się zobowiązany po tym, ile dla niego zrobiłam. Nie pamięta tych chwil, gdy zupełnie zdany na mają łaskę leżał wtulony w kocyk na kolanach. Kila dni temu, razem z całkowitym powrotem do zdrowia, przypomniało mu się, że jest dzikim kociakiem. Zaszczyt pogłaskania go spotyka mnie tylko w porze karmienia lub gdy zaskoczę go we śnie.

Jakoś mi to nie przeszkadza. Najważniejsze, że wygraliśmy batalię z wirusem. Pako wyzdrowiał, a na oswajanie jeszcze przyjdzie pora 🙂

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s